Να αγωνιστούμε για τη συγκρότηση της αντιιμπεριαλιστικής-αντιπολεμικής πάλης!

Ο πλανήτης βρίσκεται σε πορεία προετοιμασίας ενός παγκόσμιου πολέμου! Αυτός δείχνει να είναι ο κοινός τόπος στις αναλύσεις αξιωματούχων του συστήματος και δημοσιολόγων, στις εκτιμήσεις και τοποθετήσεις πολιτικών δυνάμεων και παραγόντων του συστήματος, διεθνώς και στη χώρα. Εξάλλου, η παγκόσμια ειδησεογραφία καθημερινά δεν αφήνει περιθώρια αποφυγής μιας τέτοιας εκτίμησης. Το σύνολο των δεδομένων που αναδείχνονται από την ξέφρενη εξοπλιστική κούρσα έως τις επιμέρους και τις μεγάλες εστίες σύγκρουσης που είναι σε εξέλιξη, με την παράλληλη προετοιμασία και ανάδειξη διαρκώς νέων θερμών πεδίων, αποτελούν από μόνα τους μαρτυρία μιας τέτοιας πορείας. Οι συγχύσεις που καλλιεργήθηκαν για τον «ειρηνοποιό» Τραμπ πολύ λίγο άντεξαν κάτω από το συντριπτικό βάρος των πραγματικών –πολεμικών– επιδιώξεων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που εκδηλώθηκαν και κλιμακώνονται ήδη και σε παγκόσμια κλίμακα.

Ωστόσο, αυτός ο «κοινός τόπος» της βασικής εκτίμησης για την πορεία των εξελίξεων θα λέγαμε πως «νοθεύεται» και «θολώνει» από μια σειρά εκτιμήσεις και αναλύσεις που κατατίθενται από τους ίδιους που κάνουν τη βασική εκτίμηση για την πολεμική πορεία των εξελίξεων.

Για παράδειγμα, νοθεύεται και θολώνει (μέχρι ακυρώσεως) με την υποτιθέμενη εκτίμηση για την (ήδη συντελούμενη!) «μοιρασιά της λείας» και την υποτιθέμενη διαμόρφωση μιας «νέας Γιάλτας»! Όλα αυτά «γίνονται» ενώ είναι σε πλήρη εξέλιξη και με μακρύ δρόμο μπροστά τους οι εξοπλισμοί, οι κάθε λογής επεμβάσεις για τη δημιουργία διαδρόμων και προγεφυρωμάτων, οι εκβιασμοί για το σύρσιμο περιφερειακών δυνάμεων δίπλα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και βέβαια οι στρατηγικές συμμαχίες μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων! Ποιος πόλεμος, λοιπόν; Οι αναλυτές αποφάνθηκαν ότι «δεν χρειάζεται»! Ότι η «λεία μοιράζεται» ήδη με όρους «οικονομικών συμφωνιών». Λόγου χάρη (λένε οι αναλυτές) στην Ουκρανία, ΗΠΑ και Ρωσία «μοιράζουν τις σπάνιες γαίες» κάπου στη μέση και «τελειώνει» ο άδικος πόλεμος που 4 χρόνια τώρα έχει φέρει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια σακατεμένους και ξεριζωμένους. «Τελειώνει», για να γίνει ανοικοδόμηση και να κερδίσουν από αυτήν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι εταιρείες! Όλα αυτά λέγονται με κάθε… σοβαρότητα και από κάποιους με «μαρξιστικό οίστρο», την ώρα που το Κρεμλίνο διακηρύσσει καθημερινά πως ο γεωπολιτικός έλεγχος της Ουκρανίας είναι θεμελιακή προϋπόθεση των παγκόσμιων επιδιώξεων του ρώσικου ιμπεριαλισμού, και ενώ οι ΗΠΑ εδώ και χρόνια επιδιώκουν να γίνει η Ουκρανία προγεφύρωμα και αιχμή του δόρατος της επίθεσης-περικύκλωσης που προωθούν ενάντια στη Ρωσία!

Η αναζήτηση και η προβολή πιασάρικων δημοσιογραφικών κλισέ όπως τα παραπάνω, που καμιά σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα, δεν είναι ούτε η μόνη ούτε η κύρια αιτία που αυτά υπάρχουν και προβάλλονται! Μια σειρά δυνάμεις, κοινωνικές και πολιτικές, τις αρκετές τελευταίες δεκαετίες γαλουχήθηκαν και νανουρίστηκαν με τα παραμύθια της «κατάργησης του ιμπεριαλισμού», της «παγκοσμιοποίησης», του «τέλους της Ιστορίας». Το «τέλος» αυτό το ορίζει ένας «παντοδύναμος καπιταλισμός» που χωνεύει τις κρίσεις του μέσα στις συμφωνίες των οικονομικών συντελεστών του και μέσα στο πλαίσιο κυριαρχίας της Δύσης που θα είναι «αιώνια»! Μέσα σε αυτή την «καπιταλιστική παντοδυναμία» και την «αιώνια» Δυτική κυριαρχία «τελειώνει» προφανώς και η Ιστορία του προλεταριάτου και των λαών του πλανήτη! Ή -σε κάθε περίπτωση- μέσα στο πλαίσιο που ορίζει αυτό το «τέλος», θα πρέπει εργάτες και λαοί να αναζητήσουν τον ρόλο τους και τη συνέχεια της ζωής τους. Εξάλλου (και πάντα σύμφωνα με το πνεύμα αυτών των αντιλήψεων), με τα δεδομένα της λεγόμενης τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, της ΑΙ κ.ο.κ., φαίνεται πως η εργατική δύναμη και ο λαϊκός μόχθος «δεν» θα αποτελούν τον βασικό παράγοντα της παραγωγής και της αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη!

Αυτές οι αντιλήψεις (στις διάφορες συστημικές και «ριζοσπαστικές» εκδοχές τους) δεν έπεσαν από τον ουρανό. Παράχθηκαν στο έδαφος της ήττας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις χώρες που το προλεταριάτο και οι λαοί έκαναν έφοδο στον ουρανό, κατέκτησαν και διαμόρφωσαν πρωτόγνωρα στην ιστορία της ανθρωπότητας απελευθερωτικά δεδομένα. Σε αυτό το έδαφος, της ήττας του κινήματος και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης επιστροφή του καπιταλισμού, το σύστημα έχει κατορθώσει οι ιστορικές κατακτήσεις της πάλης των μαζών να έχουν «παραγραφεί» ή, ακόμα χειρότερα, να παρουσιάζονται από τους νικητές σαν «στρεβλώσεις» και «εγκλήματα».

Από την άλλη, η «ιστορική κανονικότητα» της «παντοτινής νίκης» του συστήματος της εκμετάλλευσης, της εξαθλίωσης και του πολέμου, δηλαδή του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, βρέθηκε και βρίσκεται αντιμέτωπη με τον εαυτό του, με τα αξεπέραστα και εγγενή αδιέξοδά του. Σήμερα η πορεία προς ένα γενικευμένο παγκόσμιο μακελειό κάτω από το βάρος της παγκόσμιας κρίσης και των παροξυνόμενων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, φέρνει με τον πιο δραματικό τρόπο στο προσκήνιο τα πραγματικά δεδομένα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού κόσμου, γκρεμίζοντας μύθους και αυταπάτες δεκαετιών.

– Αναδείχνει τον παρασιτισμό και το σάπισμα ως τα κύρια στοιχεία αυτού του συστήματος, που μόνο φτώχεια, εξαθλίωση και βαρβαρότητα φέρνει στο προλεταριάτο και στους λαούς. Συνεπώς, όχι μόνο δεν πρόκειται για ένα σύστημα που «σταθεροποιείται» και «αναπτύσσεται», αλλά για ένα σύστημα που σπαράσσεται μέσα στο πλέγμα της κρίσης του και των αντιθέσεών του που διαρκώς οξύνονται και αφορούν σε όλες τις σχέσεις του και τις λειτουργίες του.

– Επιβεβαιώνει την ανισομετρία ως βασικό νόμο του καπιταλισμού στο ανώτερο, το ιμπεριαλιστικό στάδιό του. «Μια χούφτα» ιμπεριαλιστικές δυνάμεις γιγαντώνονται και βρίσκονται σε αδυσώπητη σύγκρουση, για το ποιος-ποιον, για ένα νέο μοίρασμα του κόσμου. Μια σύγκρουση σε όλα τα πεδία (οικονομικό, εμπορικό, νομισματικό, ενεργειακό) που δεν μπορεί να βρει λύση σε αυτά τα πεδία. Γι’ αυτό ακριβώς γίνεται διαρκώς περισσότερο γεωπολιτική και γεωστρατηγική, γι’ αυτό ακριβώς προετοιμάζονται οι όροι της γενικευμένης θερμής πολεμικής σύγκρουσης και λύσης!

– Αυτή η πορεία και αυτή η προοπτική είναι η μόνη πραγματική εκδοχή για όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σε αυτή την πορεία βρίσκονται και σε αυτή την πορεία αναζητούν όρους, θέση και ρόλους. Είτε πρόκειται για τις δυνάμεις της γεωστρατηγικής τριάδας (ΗΠΑ, Ρωσία, Κϊνα) που ηγούνται (και η κάθε μια με τους δικούς της διαφορετικούς όρους) της πολεμικής πορείας, είτε για τους ιμπεριαλιστές της δεύτερης τάξης (Ευρώπη και Ιαπωνία) που αναζητούν ρόλο και θέση στην πορεία αυτή.

Συνεπώς, καθώς το ίδιο το σύστημα καταρρίπτει τους δικούς του μύθους και μένει γυμνό από «αφηγήματα», καθώς αποκαλύπτεται πως η Ιστορία της ανθρωπότητας όχι μόνο δεν έφτασε σε κάποιο «τέλος» με λιγότερες η περισσότερες αδικίες και ανισότητες, αλλά βρίσκεται μπροστά στον εφιάλτη ενός παγκόσμιου πολέμου με όσα αυτός θα φέρει αλλά και θα εγκαθιδρύσει, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εργατική τάξη και οι λαοί καλούνται να ανακαλύψουν εκ νέου πως η υπόθεση της Ιστορίας είναι η δική τους υπόθεση! Καλούνται να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους και την πάλη τους, για να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, τον δικό τους -λεύτερο από δυνάστες και εκμεταλλευτές- κόσμο!

Θεωρούμε, δηλαδή, ότι η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική πάλη, αφενός, είναι επείγουσα και επιτακτική ανάγκη των μαζών, και, αφετέρου, συνδέεται αναπόφευκτα και αντικειμενικά με την ανασυγκρότηση της επαναστατικής κομμουνιστικής προοπτικής. Εδώ βρίσκονται και οι αιτίες που αφορούν στις δυσκολίες και στις μεγάλες καθυστερήσεις της ανάπτυξης της αντιπολεμικής πάλης και τα εμπόδια που συναντά η συγκρότησή της. Με άλλα λόγια, η εργατική τάξη και οι λαοί καθυστερούν να βγουν σε ποτάμια πάλης για να φράξουν την πορεία πολεμικού ολέθρου που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστές (πορεία που γίνεται όλο και πιο φανερή από τον Φλεβάρη του 2022 που ξεκίνησε ο άδικος πόλεμος στην Ουκρανία), γιατί για να το κάνουν πρέπει και χρειάζεται -κόντρα στην παράταση που επιδιώκει το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα μέσα σπό τον πόλεμο- να αντιπαραβάλλουν τη δική τους ιστορική προοπτική. Δηλαδή, χρειάζονται τη δική τους ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική συγκρότηση, τη δική τους επαναστατική προοπτική, το δικό τους όραμα για έναν κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές και δυνάστες!

Αυτή η «αντιπαραβολή» υπάρχει και συμβαίνει με έναν πιο συγκεκριμένο και διακριτό τρόπο στην περίπτωση της Παλαιστινιακής πάλης. Εκεί όπου ο ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας ενός μικρού λαού επιμένει να στέκεται όρθιος απέναντι στα πάνοπλα τέρατα του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, αλλά και να μην αφομοιώνεται στην υποτιθέμενη «υπόσχεση» της λεγόμενης «λύσης των δύο κρατών». Εκεί, λοιπόν, υπάρχει και η -έστω στοιχειώδης- συγκρότηση και οργάνωση της πάλης και, βέβαια, το δίκαιο όραμά της που είναι κόντρα και ενάντια στον συσχετισμό δυνάμεων, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και παγκόσμια! Αυτά είναι και τα «όπλα» με βάση τα οποία ο αγώνας αυτός έχει προκαλέσει παγκόσμια κύματα αλληλεγγύης και πάλης στο πλευρό του. Λαοί και νεολαία, παρά τις διώξεις και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, συντάσσονται με το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», γιατί βρίσκουν στον παλαιστινιακό αγώνα τα καύσιμα που χρειάζεται η στράτευσή τους.
Το ζητούμενο, συνεπώς, είναι να διευρυνθεί, να γενικευθεί -στη στάση και στην πάλη των μαζών- αυτή η προσέγγιση. Όπως είναι αναγκαίο, δίκαιο και, τελικά, ρεαλιστικό το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», έτσι να γίνει (μέσα στην πάλη και με την πάλη) δίκαιο και ρεαλιστικό στη συνείδηση των μαζών το «Όχι στον πόλεμο και στον ιμπεριαλισμό».

Αυτή η κατεύθυνση έχει ως προϋπόθεση της την απόρριψη της λογικής αναζήτησης «σωτήρων» και «προστατών» στις αστικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Βασίζεται στην πεποίθηση της δύναμης των εργατικών-λαϊκών μαζών, στη δυνατότητα τους να συγκροτήσουν τη δική τους δύναμη πάλης, το δικό τους Μέτωπο Πάλης. Αυτό που (θα) είναι και η μόνη πραγματική για τα λαϊκά συμφέροντα απάντηση στο πραγματικό ερώτημα που σήμερα εκβιαστικά τίθεται από το σύστημα: «Με ποιον είσαστε;»

Όμως ταυτόχρονα ισχύει και το αντίστροφο: Η υιοθέτηση αυτής της κατεύθυνσης είναι απαράβατη και θεμελιώδης προϋπόθεση για να συγκροτηθεί η δύναμη πάλης, το Μέτωπο Πάλης των Λαών ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Χωρίς αυτή την κατεύθυνση, με την υπόκλιση δηλαδή στους εκβιασμούς του συστήματος και των δυνάμεων του συμβιβασμού, θα είναι πάντα «ουτοπία» η συγκρότηση των δυνάμεων της πάλης, γιατί πάντα θα επικρατεί το θεώρημα «οι λαοί δεν μπορούν», «ας διαλέξουμε στρατόπεδο», «ας στοιχηθούμε» πίσω από αυτόν ή τον άλλον «λιγότερο κακό», περισσότερο «κοντινό μας» ιμπεριαλιστή!

Σε αυτό το « πολιτικό σημείο» βρισκόμαστε σήμερα. Αυτό είναι το καθοριστικό ζήτημα για τη συγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος που απαιτούν οι συνθήκες και οι εξελίξεις. Η πολιτική διαπάλη γύρω από το ζήτημα αυτό είναι σύνθετη και απαιτητική. Οι πυκνές και άγριες εξελίξεις δεν κρύβονται βέβαια αλλά σερβίρονται έτσι ώστε να παράγουν δέος και με όλες τις πιθανές διαστρεβλώσεις των πραγματικών τους χαρακτηριστικών και της τροχιάς που διαμορφώνουν. Μεσουρανούν ο οικονομισμός και ο κοσμοπολιτισμός που στη χώρα μας συνοδεύονται και ενισχύονται σταθερά από τον εθνικισμό-σοβινισμό ιδιαίτερα απέναντι στον «προαιώνιο εχθρό» , την Τουρκία.

Ο κοσμοπολιτισμός διδάσκει το «ανήκουμε στη Δύση» όσο εγκληματική και αν αναδείχνεται ενάντια στους λαούς και στο λαό μας, όσο και αν σπαράσσεται από αντιθέσεις και διχασμούς. Διδάσκει την απαξίωση και την εχθρότητα για τους «άλλους» λαούς που δεν ανήκουν στην «περιούσια» Δύση, την ίδια ώρα που εξυμνεί τους άξονες-συμμαχίες με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής εφόσον υπηρετείται η Δύση.

Ο οικονομισμός μας «εξηγεί» πως «τελικά θα τα βρουν» οι συγκρουόμενοι δυνάστες πως γίνονται ήδη οι «οικονομικές μοιρασιές» πως είναι περίπου… μπλόφα η διάταξη πολέμου που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστές. Αρκετοί έφτασαν στο σημείο να ανακηρύξουν περίπου νικητή το κινέζικο ιμπεριαλισμό χωρίς πόλεμο, και ενώ το Πεκίνο βρίσκεται υπό μέγιστη πίεση για το αν θα τολμήσει να κάνει στην Ταϊβάν τη «δική του Ουκρανία» για να αποκτήσει όρους κυριαρχίας και ελέγχου στην περιοχή όπου οι ΗΠΑ μεθοδεύουν την εγκατάσταση των δικών τους «αλυσίδων» περίφραξης του.

Και οι δύο αυτές θεωρήσεις, που η μια συμπληρώνει την άλλη, επιστρατεύουν οτιδήποτε μπορεί να ισχυριστεί πως ο λαός είναι «αναρμόδιος», και οπωσδήποτε «δεν δικαιούται» να έχει λόγο και ρόλο στις γεωπολιτικές και πολεμικές εξελίξεις. Γι’ αυτό και το κύριο δια ταύτα αυτών των θεωρήσεων είναι η επιδίωξη να θέσουν στην πολιτική παρανομία την αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική πάλη. Ενώ στην «καλύτερη» εκδοχή τους παρουσιάζουν σαν «μάταιη» αυτή την πάλη αφού τα επίδικα ζητήματα «κρίνονται» στη Βουλή και, βέβαια, στην Ευρωβουλή για την οποία οι δυνάμεις του συμβιβασμού κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να την παρουσιάζουν στο λαό σαν πεδίο πάλης και διαμόρφωσης των εξελίξεων.

Παραπληρωματικά σε αυτές τις θεωρήσεις εκδηλώνεται και η αντίληψη που στο όνομα της «αντίθεσης στο ΝΑΤΟ» παρουσιάζει σαν στήριγμα και ελπίδα των λαών και του λαού μας το ρώσικο και τον κινέζικο ιμπεριαλισμό! Πρόκειται για την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, της λογικής αναζήτησης «προστάτη» των λαών, που καταναλώνει ένα δυναμικό αγωνιστικών διαθέσεων στις πιο αδιέξοδες κατευθύνσεις.

Η εισαγωγή αυτή ολοκληρωνόταν όταν ξεκίνησε η νέα πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Μια επιδρομή που με την κυνικότητα, την ωμότητα και τη δυναμική που έχει θεωρούμε πως αποτελεί απεχθή αλλά ισχυρό συνήγορο για τις ανάγκες έκδοσης αυτής της μπροσούρας. Οι παγκόσμιοι στόχοι που οι ΗΠΑ προωθούν απέναντι στους ανταγωνιστές τους Ρωσία και Κίνα με την επιδρομή αυτή, το ματοκύλισμα του λαού του Ιράν και οι πολύ σοβαροί κίνδυνοι που διαμορφώνονται για τους λαούς της περιοχής και για το λαό μας, αποτελούν μια σημαντική κλιμάκωση των μέχρι τώρα πολεμικών δεδομένων στον πλανήτη, παράγουν ένταση της πολεμικής δράσης της Ρωσίας στην Ουκρανία, και αναζήτηση απαντήσεων από την Κίνα. Σε αυτή τη βάση ακόμα πιο επιτακτική προβάλλει η ανάγκη της αντιιμπεριαλιστικής-αντιπολεμικής πάλης και η ανάδειξη των πολιτικών-ιδεολογικών ζητημάτων που υπηρετούν την πάλη αυτή και στα οποία η μπροσούρα αυτή φιλοδοξεί να συμβάλλει.